Madryt przywitał nas piękną i słoneczną pogodą:) Najpierw udaliśmy się do Oli i Gosi, naszych znajomych, u których mieliśmy zamiar nocować. Tam zostaliśmy poinstruowani co zwiedzić i wyposażeni w przewodnik i mapę wyruszyliśmy, aby podziwiać uroki tego miejsca.

Madryt jest piękny, tego nie da się ukryć. Jest najpiękniejszym miastem spośród wszystkich, które odwiedziliśmy. Jest w nim pełno parków. My także udaliśmy się do parku znajdującego się koło Banco de Espanha o powierzchni 120 hektarów. Ludzie tam odpoczywają, spotykają się z przyjaciółmi, biegają, jeżdżą na rowerach, czytają książki, wiosłują na małym jeziorku i korzystają z życia:)

Wieczorem, Ola i Gosia chciały nam pokazać jak imprezują i co jedzą Hiszpanie. Zabrały nas do tradycyjnej małej knajpki, gdzie udało się nam znaleźć miejsce do siedzenia. Co nas zaskoczyło, to to, że Hiszpanie zwykle jedzą na stojąco, lubią tłoczne miejsca, gdzie stoją, rozmawiają i jedzą jednocześnie, a resztki jedzenia, czy zużyte serwetki rzucają pod nogi (tak mają w zwyczaju). W knajpce zjedliśmy ogromną kanapkę z mięsem, zielone papryczki w oliwie(pyszne!), tradycyjny ser z konfiturą, a także beszamel zasmażany w panierce. Oczywiście wszystko było baaaardzo tłuste, ale i baaaaaaaardzo smaczne. Dziwimy się jak Hiszpanie mogą, aż tyle zjeść (bo wiemy, że jedzą dużo i tłusto) i być tacy szczupli:)

Następnie udaliśmy się na piwo. Co ciekawe, w Hiszpanii do piwa dostaje się coś do jedzenia (tzw. tapasy). Za 2 euro można dostać piwo i kanapkę, a to naprawdę duża za niewielką kwotę. Niestety Madryt jest stolicą niezwykle drogą….. Na szczęście nasze kompanki pokazały nam miejsca na studencką kieszeń:)

W drugim dniu naszego pobytu w Madrycie, postanowiliśmy zwiedzić Muzeum Prado, gdzie znajdują się eksponaty takich artystów jak: Rubens, Velázquez, Goya, El Greco, Ribera, Rembrant. Mnie osobiście najbardziej podobały się „rubensowskie kształty”:)

Po muzeum, pojechaliśmy metrem na Plaza de Oriente, z którego przemieściliśmy się do Palacio Real, gdzie tamtego dnia można było wejść bezpłatnie. Ciekawostką jest to, że w tym pałacu odbywała się polska wystawa, której perełką była Dama z Łasiczką:)

Upał był niezmierny, ale Ola jako punkt honoru postanowiła nam pokazać cały Madryt. Zwiedziliśmy najstarszą budowlę w Madrycie – egipską świątynię, która została przekazana jako dar za pomoc Hiszpaniu w ratowaniu zabytków w Egipcie. Byliśmy na moście samobójców i Puerta del Sol – jest to centralny plac w Madrycie, punkt zero, od którego odchodzą wszystkie drogi, a także gdzie swoje obozowisko posiadają strajkujący studenci. Zrobiliśmy sobie także zdjęcie z niedźwiadkiem, symbolem Madrytu:) I po drodze odwiedziliśmy jeszcze mnóstwo innych miejsc, których nie sposób tu wszystkich wypisać:)

Dzień zakończyliśmy w tradycyjnym hiszpańskim barze, gdzie kelner decyduje o tym, co dostaniesz do piwa. W naszym wypadku tapasami były tosty, kanapki z różnościami, zapiekane ziemniaczki i skrzydełka:)

Następnego dnia mieliśmy niestety lot powrotny do Portugalii. Zdążyliśmy jedynie zjeść kanapkę z tradycyjną szynką i serem, kupić obowiązkowo magnesy, a także pójść ostatni raz na Sol, skąd wyruszyliśmy metrem na lotnisko.

Po tej urokliwej miejscowości udaliśmy się pociągiem, podróż z Lizbony trwała 3 godziny. Swoją wyprawę rozpoczęliśmy od znalezienia hostelu, w którym zostawiliśmy rzeczy, aby móc trochę pozwiedzać . Porto to przepiękne miasto położone na dwóch stromych wzgórzach, które spadają prosto do rzeki. Są one połączone mostem, po którym przejeżdża metro:)

Porto robi wrażenie miasta starego, trochę zniszczonego, jednak posiada swoją unikalną i oryginalną atmosferę. Wąskie uliczki, po których starają się przejechać kierowcy, a także pełno kilku piętrowych, kolorowych i trochę zrujnowanych budynków tworzą aurę tego miasta.

Postanowiliśmy wypić Porto w Porto, więc najpierw udaliśmy się do budynku Sandemana, w którym składowane są te cenne trunki. Po krótkiej wizycie w pomieszczeniach, po których oprowadzała nas przewodniczka w starodawnym stroju, charakterystycznym dla marki Sandeman, zostaliśmy zaproszeni na degustację win. Smakowały nam, oj smakowały…..

Następnie, po wspinaczce wzdłuż wzgórza, udaliśmy się do hostelu, aby następnego dnia móc wyruszyć do Madrytu:)

Gdy kupiliśmy bilety, okazało się, że mamy 2 godziny do czasu odpłynięcia statku. Korzystając z czasu wolnego, udaliśmy się do Pingo Doce, mojego ulubionego sklepu. Pingo Doce i polska Biedronka mają wspólnego właściciela – firmę Jeronimo Martins, można więc uznać, że Pingo to taka portugalska biedronka. Jest ona jednak bardziej wyposażona, bo wygląda w środku jak Alma, natomiast ceny są niskie. Oferuje ona również posiłki, słodkie bułki, kanapki i różnego typu napoje w niskich cenach, z czego z chęcią korzystamy.

Po zjedzeniu Bolo Arroz (ciasteczek ryżowych, które smakują jak polska babka cytrynowa), udaliśmy się na spacer po dzielnicy Bairro Alto, która jest położona na wzgórzu Lizbony. W czasie wychodzenia pod górkę podziwialiśmy piękne lizbońskie ulice, które są bardzo urokliwe.

Następnie w czasie rejsu, korzystaliśmy z ostatnich chwil, aby zobaczyć całą okazałość Lizbony. Ślicznie wyglądała z rzeki panorama miasta, dzielnica Belem, Statua Jezusa, a także ogromne wrażenie robi most 25 kwietnia, pod którym przepływał statek.

Po takim przeżyciu, postanowiliśmy odpocząć w Parku Gulbenkian, które znajduje się koło naszego mieszkania. Tam było mnóstwo rodzin z dziećmi, gdyż była niedziela, a Portugalczycy uwielbiają spędzać czas w Parkach. Czytają książki, rozmawiają z przyjaciółmi, karmią kaczki, gołębie itd. Można wypocząć:)

Swoją wyprawę rozpoczęliśmy od zjedzenia obiadu w stołówce uniwersytetu, który znajduje się koło naszego mieszkania. Obiady tam są zwykle dobre (polubiłam tofu i rybki), składa się zawsze z trzech dań i kosztuje tylko 2,35 euro, co w Krakowie się rzadko zdarza. Warto napisać, że Portugalia zupą słynie (widać ją na zdjęciu), która składa się z samych warzywek i jest bardzo gęsta. Nawet w McDonaldzie jest dostępna zupa w dwóch smakach:D

Ale przejdźmy do rzeczy. Po pysznym obiedzie pojechaliśmy autobusem na Cais de Sodre, a stamtąd udaliśmy się promem na drugi brzeg rzeki Tag. Myśleliśmy, że statua znajduje się w niewielkiej odległości od miejsca, w którym zatrzymuje się prom, niestety to, co nam się wydawało okazało się nieprawdą.

Nieświadomi dzielącego nas dystansu, ruszyliśmy w kierunku, w którym powinna znajdować się statua…. I szliśmy pod górę, pod górę, pod górę, z nadzieją, że za następną górką zobaczymy statułę…. Naszym oczą ukazała się ona po godzinie marszu w pełnym słońcu:)

Po dojściu na miejsce, stwierdziliśmy, że widok stamtąd był wart naszego wysiłku – sami zobaczycie na zdjęciach:)

A wróciliśmy już autobusem:))

PS. Stwierdzam, że Tomek powinien dostać premię za promocje swojego uniwersytetu AGH na drugim krańcu Europy:)

Nie pisaliśmy nic nowego, ponieważ zajęci byliśmy sobą tzn. naszymi egzaminami i projektami.
Ponieważ Jagódka czuła się jak ptaszek w klatce w naszym mieszkaniu, całe dni przesiadywała ucząc się, postanowiłem ją zabrać w miejsce, które inspiruje i napełnia energią do pracy.

Oriente, a właściwie Parque das Nações to jedna z najnowocześniejszych części Lizbony. Zbudowane specjalnie na Expo98, majestatyczne miasteczko, pełne zieleni, nowoczesnej architektury jest niewątpliwie jedną z najpopularniejszych atrakcji turystycznych miasta.
Szkoda, że tam nie mieszkamy. Duże otwarte przestrzenie, strefa ograniczonego ruchu oraz świeże powietrze znad rzeki są przeciwieństwem naszej Avenidy de Berna.
Mam nadzieję, że to wszystko pomogło Jagódce się uczyć portugalskiej mowy i zdała egzamin na 100%

PS. To mój ostatni BigMac …

PS2. Czy do twarzy mi z zarostem?

Tym razem udaliśmy się pieszo na jedną z najładniejszych plaż w Portugalii – Guincho. Oddalona ona jest ok. 10km od Cascais. Można się na nią dostać samochodem, autobusem, rowerem (które można za darmo wypożyczyć) albo tak jak my na nogach.
Po drodze mijaliśmy dzielnicę luksusowych willi, pole golfowe, wiele stromych i malowniczych klifów.
Niewątpliwą atrakcją jest Boca do Inferno – jaskinia w klifie, w której oceaniczne fale wpadając wydają przeraźliwy dźwięk.
Po dwóch godzinach spaceru wzdłuż oceanu, dotarliśmy do plaży. Mimo bezchmurnego nieba, zmarzliśmy trochę. Oceaniczny wiatr i bryza dały nam się we znaki. Zmęczeni, ale zadowoleni wrócliśmy do domu

Pokaż Guincho na większej mapie

Po wyjściu ze stacji, mamy widok na piękną, malowniczą wioskę i oczywiście McDonald’s;)) Zgodnie z planem najpierw pozwiedzaliśmy trochę Cascais, a później przespacerowaliśmy się deptakiem wzdłuż oceanu. Tak doszliśmy do drugiej stacji kolei, licząc od Cascais i wróciliśmy do domu. Następnym razem zabieramy kostiumy kąpielowe:)

Znowu byliśmy na wycieczce Tym razem pojechaliśmy na zorganizowaną przez Erasmus Student Network na festiwal czekolady w Óbidos.

Jak zwykle, nie obeszło się bez opóźnień. Tym razem czekaliśmy prawie 50min na spóźnialskich.
Po drodze zatrzymaliśmy się w Buddha Jardim – ogrodzie stylizowanym na buddyjską świątynie. Zrobiliśmy sobie parę zdjęć z Buddą i pojechaliśmy dalej spragnieni czekolady.
Pogoda była straszna! Jak bardzo straszna … Jagódkę trzeba było siłą wyciągać z autokaru. Zachęta pod postacią gorącej czekolady podziałała. Pod jedną malusieńką parasolką wyruszyliśmy na czeko-łowy.
Skonsumowaliśmy: Czekoladowe Paste de Nata, Czekoladowy gofr z niespodzianką, naleśniki z czekoladą, czekoladowe mleczko, czekoladowa ginja, czekoladowe pralinki, czekolade, ciastka czekoladowe i zupę, żeby było zdrowo
Po ponad czterech godzinach spędzonych tam, mieliśmy dość Pragnęliśmy wrócić jak najszybciej do domu, ale niestety znowu czekaliśmy na spóźnialskich erasmusów, tym razem godzinę.

Pobrudzeni czekoladą, z pamiątkowymi kubkami wróciliśmy do Lizbony, gdzie ugotowaliśmy jeszcze na kolację pyszną zupę pomidorową. Przepis wkrótce

A i jeszcze jedno. Spragnieni ogórków kiszonych i twarogu, udaliśmy się dzisiaj do ruskiego sklepu:D Jakież było nasze zdziwienie, gdy znaleźliśmy tam cukierki polskiej firmy – „Solidarność”, a mianowicie śliwki w czekoladzie…. Tego było nam trzeba. Kupilismy je i od razu zaciachaliśmy niemal wszystkie:D A ogórki zjedliśmy co do jednego jak tylko wróciliśmy do domu:)

Uwieczniłam jeszcze jedno zdjęcie zrobione Tomkowi, aby pokazać portugalską specyfikę. Chodzi o piwo, które można kupić tu wszędzie, nawet w McDonaldzie, na uczelni też można sobie spokojnie je wypić:)

PS. Tomka zdjęcia są już nieaktualne, bo ma już krótkie włosy:P